- Koszulę masz piękną, brązową i guziki też ładne, buty i zegarek wspaniałe - powiedział na odczepne Alejandro do przeszkadzającego Luciano.

- Golę się maszynką do strzyżenia włosów, taki mam twardy zarost - rzekł Luciano do rozanielonej damskiej widowni zgromadzonej wokół mikrofalówki.

- Mając 18 - letnie buty w pokoju, też nie przychodziłabyś do pracy.

- I właśnie po to mam dwie nogi - powiedziała Raquel do spoglądającego na ze zdziwnieniem Miguela, gdy składaną piłą ręczną zaczeła uwalniać się z sideł zastawionych przez Palomę.

- Udawałaś zmarłą, a zamiast ciebie pochowaliśmy cegły? - z niedowierzaniem spytał Palomę Leoncio.

- Tyś mój piesek, mój piękny piesek - szarpiąc za smycz wysyczała przez zęby Irania do Horacia.

Dziwna podróż, w której rzeka płynie tylko z jednej strony mostu, północ jest na wschodzie, a cel oddala się z każdym krokiem.

Zbił się ulubiony, pięćdziesięcioletni kubek po babce, brązowy, zbił się w poniedziałek, bo kiedy indziej mógł się zbić.

Bamboli i stoi w miejscu.

Czarnego rumaka postanowił sprzedać Alejandro.